Се шеткаше по плоштадот безидејно. А имаше задача. Славеше вечерта и требаше да купи колачи. Честопати купуваше од таму. Вкусни се. Го асоцираа на среќа. Ја претчувствуваше. Се фати за кваката и влезе внатре.
- Се извинувам, сеуште не се готови.
- Ќе почекам. - седна на столчето. Ги гледаше луѓето како ги испразнуваа витрините. Беше екот сезоната на прославите. Месецот во кој најмногу се склопуваа бракови. Се смееше во себе. Сеуште беше нлад. Имаше 22 години, вежо излезен од факултетот. Не беше задоволен многу од успехот. Не му беше ни гајле. Важно се откачи од тој проклет факултет. Додека седеше така, слушаше како некој се доближува до слаткарата. Го чу ѕвончето на вратата.
- Добар ден, ќе ми дадете од тие малите колачиња.?
- Се извинувам, почекајте сеуште не се готови. Заедно со господинот... - и покажа кон него.
Тогаш прв пат ја виде. Беше облечена едноставно, во фармеркии крем маичка со кратки ракави. Косата и беше со боја на мед која на краевите се прелеваше кон смеѓа. И` беше фатена во опавче. Седна до масата дијагонално на неговата.
- Уффф, а таман се брзав. - си мрмореше во себе.
Ја подгледнуваше кратко. Му се виде симпатична. Сакаше некако да започне диалог. Но не му доаѓаа зборови.
- Прослава? - Чу милозвученглас кој доаѓаше откај неа
- Да, дипломска. Претпоставувам и кај вас. - и` се насмевна.
- Да. Вечерва. Набрзинка сум излезена да купам по нешто.
- Роденден?
- Како знаевте? - му се насмевна.
- Нагаѓав.
- Имате шесто сетило. - восхитувачки му одговори.
- Комплимент? - ја праша со поглед
- Искрен.
- Господине, колачињата за вас се готови. - ги прекина услужничката.
- Благодарам, но дамата нека ги земе наместо мене.
- Господине... - го погледна незгодно.
- Инсистирам. На брзање сте нели?
- Но...
- Само напред. Ќе почекам уште малку.
- Благодарам - му се насмевна.
- Во секое време. Извините не се претставив- Виктор.
Го гледаше некој миг во очите. Ја допре раката. Прво мала доза на несигурност, потоа, кога тој и ја стегна цврсто, го рече своето име.
- Ми беше многу драго што ве запознав. - му рече.
Таа излезе, а тој ја испрати со поглед.
- Често доаѓа тука? - ја праша услужничката.
- Да.
По некое време и тој излезе. Беше весело расположен. Шетајќи, се врати дома.
--------------------------------------------------------------------------
Вечерта беше многу топла. Не знаеше што да прави. Се чувствуваше осамено. Сите беа излезени некаде. Некои уште не беа вратени од летувањето. Излезе надвор да се освежи. Шеташе по уличкат, полна со дрвја. Имаше некое чувство дека не зажали што излезе. Навлегуваше во плоштадчето. Сети толку познат мирис. Мирис на чоколадо. Ама не било какво. Единствено. Уникатно. Влезе внатре и седна на масата. Чекаше нешто. Размислуваше.
- Добровечер, што ќе нарачате? - се јави услужничката.
- Порција мали колачиња. Едно со тирамису крема и едно со мелени лешници.
- За момент...
- Благодарам..
Натажено погледна кон масата дијагонално од неа. По вкуснното облажување, стана и се упати кон вратата. Ја допре кваката да излезе. Но мислите ја запреа
- Дали беше овде? - ја праша услужничката.
- Мислите, Виктор?
- Да.
- Од тој ден, не...
- Благодарам. - излезе од слаткарницата.
Се шеташе безволно по плоштадот. Ја избегнуваше толпата народ која беше присутна во центарот. Не ја сакаше гужвата. Беше од тие девојки ки ретко излегуваа во места полни со луѓе. Го погледна часовникот. “Рано е...’’ си помисли и отиде пешки по сокаците.
- Луција! - чу понат глас додека се приближуваше кон својот дом. - Луција, како си? - го забележа во густежот темница што се беше напластил веќе одамна.
- Еве излезена малку на свеж воздух. А ти марко?- љубопитно го праша.
- И јас. Пред некој ден се вратив од летување и така... Имаш слободно време? - беше директен.
- Па, да...
- Би сакала на едно кафе? - не попушташе.
- Хмммм, што знам. Ајде.
Седнаа во кафулето што се наоѓаше во нивна близина. Разговараа како странци. А се познаваа добро. Но и двајцата беа во тажно расположение. Марко со својот раскинпред некој ден, а Луција... Луција беше разочарана поради ситна работа. Еднаш го имаше видено, но тој и` беше длабоко врежан во сеќавањата. Знаеше точно како изгледа. А сега Марко. И` беше пријатен, но овој пат како едвај да чекаше да се отргне од него. Но и беше незгодно туку така да го одбие. Знаеше дека тој не беше виновен што така му се распадна врската. Затоа и се согласи да му се придружи.
-------------------------------------------------------------------------
- Викторе, ќе ми помогнеш да го облечам фустанот? - го молеше неговата сестра Лора.
- Еве доаѓам... - мроволно стана. - Не ми е јасно како можеше да ја прифатиш поканата....
- Ах Викторе немој така... Знаеш Марта дека ми е добра другарка. Грдо би било да ја одбијам.
- А јас па што барам таму? Никого не познавам. Бар ме знаеш дека не сум љубител на прослави...
- Ај убаво би ти дошла една. Ме загрижуваш. Цело лето го помина сам, без ниеден пријател.
-... И убаво ми беше. - инаетливо промрморе. - Сигурно и оваа ќе биде досадна како и сите други на кои сум одел. Гласна музика или досадни разговори.. Ууууухххх. - извика.
- Немој така со негативно мислење. И ајде прибери се малку. Знаеш дека со вакво лошо расположение нигде нема да стигнеш. Ајде, треба да ја заклучам вратата.
-Заминаа со таксито кое што ги чекаше на излезот од куќата.


To be concluded............